ik geef me over nu al
sluit af wat is geweest
en kijk nog slechts vooruit
de ziekte die me in de ban heeft
voor'et leve
me verdere leve dag na dag
al de nachte ook
de pijn en'n oud mannetje
vermoeidheid verwarring
'et heeft geen naam
ik schrijf'et af
schrijf me naar nieuw
de ziekte verdronge in me achterhoofd
me body slepend en knagend
vretend aan me bestaan
ik schrijf'et af
verdring'et naar de achtergrond
ik besta!
en meer wil'k nog dan ooit is geweest
ik schrijf me naar'et nieuwe
2008 die pracht en alles in'et vooruitzicht
alles wat'k me wense kan en wil
paard in'n nieuw jaar
zou'et dit keer moete van'et paard
'n heel jaar paard hier en daar
de kunst in de woorde tot zinne
regeltjes powetisch en de tekeningetjes
ik zal doen
ik schrijf me naar de toekomst
de hande in de lucht
mama kijk kijk dan toch
en jij en jij en jij en jullie
allemaal
roep'et allemaal doe de wereld kond
paard in en door'et jaar
de grijze knarre om
bome om mure om tafels om te breke
wat gewenning is wordt achterhaald
wat stilstaat zal voorbijgestreefd
paard zal drave en vierklauwens
moet bühne op en af
moet hange aan mure en aan lippe
it's the art of conversation
en geen gesprek mag zonder dat me naam valt
zo schrijf'k me nu
weg van alles wat voorbij is
op naar dat wat gaat kome
the future is now
zingt nina hagen
en ze blaast me tege hemellichame aan
omdat'k zalig zou
geen seven horses in the sky
maar paard voor'et grijpe
des ochtends voor dag en dauw
bij'et ochtendglore
de middag de avond de dag en nacht
paard zo zal'et hete
alles wat zich aandient
voor jou en jou en jullie allemaal
zo schrijf'k me nu al
met'n stelligheid die trefzeker kan genoemd
me bestaan is bestendigd
de toekomst'n verzekering
grijp en graai
haal naar binne wat puur is
en dans jullie dans
lik vingers en duime
en lippe proef en slik
hap vreet grote brokke
hang aan me
hang aan me en sleur me
geef me bil en buik
ik geef j'in ruil me rug
om bot te viere
en de adem as me powezie
zo kan'k mee aan'et leve
door jullie en alles heen
zo kunne we same
leve
leve
leve
en geen dood die ons kan scheide
omdat'r slechts leve is
omdat'r altijd leve zal
ik schrijf me af van wat voorbij is
schrijf me aan wat komt
paard van oud naar nieuw
paard in nieuw door alles heen
en door alles steeds die adem
luk paard
'et moet wat zijn toch
dat jij as door de naald
'n oog waardoor je kruipt
as'n genot recht de aders in
en ied'reen die keek bezweek
jij was'et alles
blind as'n ziende die nie wil
met schouders en hakke
de sloot was nooit te breed
voor jij die ramde
en ploegde in wat aarde kon
ooit poogde je aan diggele
schreef jezelf tot leve
droomde de waarheid
achterhaalde alles van jezelf
je was de heldin
as'n wolf tusse tamme schape
dreef'n menigte uiteen
uitte'n mening
wie nogmaals keek bezweek
hangend aan je lippe
maar wat nu blijkt is'n stoute droom
'et moet allemaal kronkele
onder de hiel die je plant
en nog es
tot je gebeiteld op de plaats
en'r geen stap meer komt
de schape bleite bijte lippe stuk
ze hurke neer en trane
aan je voete ligt wat stof
wat zal'et waaie kunne
(c) luk paard
de bolle en balle
driehoeke en kegels
duike weer op in'et straatbeeld
gehange in immer groene kerstbome
tesame met helverlichte engeltjes
mannetjes allerlei en knipperende
lichtjes in alle kleure
her en daar
en niemand ontkomt'r aan
nie de gelove noch de atheist
moslimman of ma
niemand kan de kerstperiode ontlope
de sfeer die heerst
rond de aangekondigde geboorte
van de verlosser van de wereld
en van alle zonde alle kwaad
ied'r jaar opnieuw al
al die eeuwe
de engelenmuziek schalt de boodschap
en we kijke en hore
we denke wat we wille denke
en soms worde we zelfs'n beetje vroom
gooie'n muntje naar'n bedelaar
staan effe stil bij de dood
van weer es zoveel slachtoffers
door bomme en granate
'n ontketende natuur
honger en ziekte
we zijn toch vroom
we denke en worde stil
kortstondig asof'et pijn doet
en haaste ons dan snel
naar de volgende kadootjesshop
om te kieze wat pa en ma graag zoude hebbe
en de meter en de peter
de enk'le boezemvriende
en hier of daar nog iemand
we lope voorbij aan de bedelaar
'n and're dan daarnet
'et is'n teke
de kerstmanne zinge ho ho ho
en schudde'un dikke buik
wiebele met'un kont
chocoladebushes lache ons toe
gluhwein proeft naar meer
'et is nog'n teke
alles lijkt zo aangenaam
mense lache naar elkaar
kusse as herkenning
ze denke effe nie
'et is'n teke
'et is de sfeer
groot feest
straks zal'r gegete worde en gedronke
veel te veel
en veel te duur
'et is'n teke
maar niemand ontkomt'r aan
behalve dan de bedelaar
de weggeblaze soldaat of burger
de stervende hongerlijder
'et ongenees'lijk zwarte kind
de verzuipende dorpeling
of de arme in lompe
ze zijn met vele
maar we denke effe nie
'et is de sfeer
'n teke
en we hebbe ons wat vroom gevoeld
daar die keer
de bome moge verbrand
en de balle en de engeltjes
de mannetjes en de lichtjes
'et engelenmuziek moge opgeborge
volgend jaar is'et opnieuw kerst
de zoveelste al
al eeuwe
luk paard
oh hoe heb'k je bezonge
hoe vermetel ik
'et mannetje van hooguit
1m70 lichtjes uitgerokke
en verder van geen tel
de punk van toen
zo zag'k jou en ik
met gordijnestoffebroek
jij de netkouse en zware boots
ik vrat je woorde rebels en stoer
jij was en ik
'et is'n tijd geweest
zo zag'k jou tot nu
de tijd van toen
jij schreef vuurwerk spuugde
schopte tege kerkjes aan
de schene vatte vuur
the establishment ging om
en neer
jij stond gebrand
en ik
wist nie anders
dan dat'et toekomst kon
ik dacht dat alles nog bestond
waar rook is en wat vuur
nog barrikades smeulde
maar niks is minder waar
nu schrijf je zinnetjes zonder vlamme
je spreekt woorde die nie knarse
en staat mooi geschoeid en in'n pakje
geen krakers meer
oh god geen krakers
maar mooie boeke
en'n gage
geen krakers meer
je woorde piepe
de punk is dood
d'r is'n gat in de ozon
en diana is nooit meer dezelfde
ik sta gebrand
je woorde piepe
'n vuurtje smeult dooft uit
er gaat'n heldin sneuvele
'n loflied wordt gezonge
oud nieuws opgewekt
jij glimt
ik sta nog steeds
gebrand wordt omgehakt
'n glas wordt geheve
zeve dage lang
luk paard
dedicated to diana ozon...'n paard past nie in'r vriendelijstje...my god wat is powezie...nee poëzie toch ernstig
ben'k nu nog om me hoofd te legge
'et mannetje van weleer
opeens'n halve eeuw vooruit
met rake klappe
'et kan geen toekomst zijn
en zelf was'k overal
maar nergens thuis
ik graaide wat in'et rond
al die tijd altijd nergens
maar overal wat spore
geen toekomst die zich schrijve laat
of ooit geschreve is
ik ben geweest en meer ook nooit
en wat komt is slechts verval
al ingezet met luide trom
enkel dat is me lied
dat'k zing as is'et
op me lijf geschreve
sinds tijde doet alles pijn
en zelfs dat deuntje
sterft langzaam uit
geen trommel die nog roffelt
'et is opeens zo dood
luk paard
'et was opnieuw'n nacht voorbij
zonder mezelf te vinde
al was'et nog maar half
ik zou tevrede kunne
maar ik vond niks
tenzij wat hoopjes
'et moest'n mens geweest zijn
misschien wel ik
(c)luk paard
( in'et kader van de promotie )
die regeltjes...
kijk ze moete iets hebbe om je op af te rekene
'et verschil tusse zin
en onzin
nou en zichzelf in stand houde
de ivore tore
as'n onineembare burcht
of'n luchtkasteel
zo mooi om naar te stare toch
untouchable
en eng
die vastberadenheid...
waarmee ze je eerst hiele late likke
alvorens je'n paar trede...
zo met'et hoofdje aan'et raam
dat klinkt acceptabel
maareuh om verder...
dan moet je groeie
zwoege en zwete
schrappe
herschrijve
en opnieuw
en nog es
en dan...
zelde tevrede
weet je de mogelijkheid tot...
bijschave
die ruwe diamant slijpe ( dat beeld )
volgens de geplogendhede
'et lijkt me wel'n klotejob
telkens die ernstigheid
en rijpe
ja rijpe moet je ook
zie je as'et nie vlot dan...
'n soort van alibi
de zienswijze van de deskundige
die moet'r bijgesleurd
die moet je slikke
en dan alles 'n beetje late bezinke
afstand neme
doordenke
overdenke
en nog schrappe
en herschrijve
en nog
en nog
'n mondvol zie je
en'n wereld van verschil
tja en as je dan komt aanzette met...
de ingebouwde optie
'et mannetje dat met volle overgave...
zoas die aan de slag gaat
'n koud kunstje hoor
en zonder winstbejag
pure spielerei
en dat je de woorde uit de mouw schudt
zomaar
pats !!
zoiets kunne ze moeilijk begrijpe
nahnah dan houde ze je af
ver
en dan spoor je nie helemaal
die uitspraak...
daar kunne ze zich achter schare
nou ja zeg'k dan
ik ben 'n gebore schrijver
en adem powezie
ied're dag
en nacht
of zoiets
en dat ze daar vrede kunne mee neme
tja dan valle ze om
( en nog liever dood )
(c) luk paard