wat as lelijke tentakels
je dreige te pakke
en naar de strot klauwe
asof'et niks is
en je lot bezegeld lijkt
wat as'r weinig tege in te brenge valt
de doemkleure nog dieper donker
dan onpeilbaar zwart geworde
asof alles nog slechts aarde is
zwaar en zuigend
en ik'n vlekje
doordronge door'et slechte
de pijn en vies bloed
tot alles wegtrekt
zo ook'et leve
wat as ook geen schrijve meer kan
en op is op staccato door je kop dreunt
wat vlek
wat donker
wat nagels in vel
'n woord nog
gesmoord
en alles wegglijdt
de aarde in
diep en dieper
en nergens hande die nog grijpe
zo glipt'n leve
de blubber in
waar niks nog kleurt en geurt
zo valt adem stil
en worde nog slechts
onbeduidende woorde gedacht
as de laatste halm
maar zonder hoop
d'r is niemand die hoort
en toch
nog een keer wat lucht
adem
in
uit
en ik met getrokke gelaat
'n gebroke blik
de drome voorbijgehold
as'n blind paard
met ope mond
blub
blub
blub
de blubber in
en geen woord dat rest
laat staan
wat ik
(c) luk paard
Stuur door
Dit is niet OK