ik hoef nie langer meer
je tepels as'n snoepje
dat'k me de werkelijkheid wens
met alle leegte die in me is
nee ik hoef nie gepaaid
en drome voorgehoude
we zijn door alles heen gegaan
en hebbe nooit'n thuis gewete
zelfs nie toen we hand in hand
en ook toen we vrate van elkaar
keke we met and're oge
asof jij en ik elkaar beleefde
maar dan anders
zonder dat'et werd gesproke
sponne we drome van leugens
rondom ons
maar jij was wel'et prinsesje
de zoete koek die'k met graagte slikte
asof'k eerst nog groot moest worde
nu zie ik door de schijn onszelf
weet me hangend in'n luchtbel
en wil afdrijve naar ver weg
voor'k me aan jou te pletter spat
luk paard
Stuur door
Dit is niet OK