'et is zo'n soort van onmacht
'n schreeuw die roept
om van de dake
dat gevoel van altijd de grote vriendjes
en ik'et kleine mannetje
ze schoppe't verder alsmaar
en verder nog
leve in the spotlights
en ik die slechts kan roepe
die'et van de dake wil
de wereld kond doen
van me bestaan
dit kleine broertje
asof me woorde anders zijn
en dat alles zo zal blijve
dat'k me tande stukbijt
op'n toekomst die me nie toekomt
die zelfs geen toekomst is
maar alleen niks anders inhoudt
dan'n grote grijze leegte
terwijl ik altijd zo stellig ben
me ziel naar buite gooi
me leve in'n emmer kots
emmer na emmer
en die uitgooi
dat lelijk moet wat lelijk is
wat leve is
wat leve kan zijn
dat'k alles kots
zelfs dat wat mooi is
dat'k alles weggooi
wat me op de schouders hangt
en'n spoor van blubber trek
as'n teke dat'et me menens is
ik'et kleine broertje
wil gezien
gehoord
dat ze me ruike moge
want soms is alles rozengeur
en soms heeft alles'n vies geurtje
ik ploeter maar
besmeur me geur me
blijf klein
en de grote vriendjes ete taart
met grote happe
zien echter nie dat wat ze schijte
ook zo van'et leve is
dat wat'k schrijf'n schreeuw is
om van de dake
en dat'k springe kan
met smeur
dat alles meurt
naar hoe'et leve
en bovenal dat'k dąt schrijf
luk paard
Stuur door
Dit is niet OK