Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

'n schreeuw die roept om van de dake

 

'et is zo'n soort van onmacht
'n schreeuw die roept
om van de dake
dat gevoel van altijd de grote vriendjes
en ik'et kleine mannetje

ze schoppe't verder alsmaar
en verder nog
leve in the spotlights
en ik die slechts kan roepe

die'et van de dake wil
de wereld kond doen
van me bestaan
dit kleine broertje

asof me woorde anders zijn
en dat alles zo zal blijve
dat'k me tande stukbijt
op'n toekomst die me nie toekomt
die zelfs geen toekomst is
maar alleen niks anders inhoudt
dan'n grote grijze leegte

terwijl ik altijd zo stellig ben
me ziel naar buite gooi
me leve in'n emmer kots
emmer na emmer
en die uitgooi

dat lelijk moet wat lelijk is
wat leve is
wat leve kan zijn
dat'k alles kots
zelfs dat wat mooi is

dat'k alles weggooi
wat me op de schouders hangt
en'n spoor van blubber trek
as'n teke dat'et me menens is

ik'et kleine broertje
wil gezien
gehoord
dat ze me ruike moge

want soms is alles rozengeur
en soms heeft alles'n vies geurtje
ik ploeter maar
besmeur me geur me
blijf klein

en de grote vriendjes ete taart
met grote happe
zien echter nie dat wat ze schijte
ook zo van'et leve is

dat wat'k schrijf'n schreeuw is
om van de dake
en dat'k springe kan
met smeur

dat alles meurt
naar hoe'et leve
en bovenal dat'k dąt schrijf




luk paard

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 
ik schrijf mezelf zo ik zo paard
en eige me de taal toe...
ik schrijf naar believe straight from the belly en zonder omkijke...ik ben te neme of te late...
freak out it's up to you en ik besta

Favoriete blogs

Links

 

Tags