zonder titel....naar aanleiding van de busramp (zwitserland/belgie)
(de rockdichter):....soms kan'et leve zo onnoemelijk...onbenoemelijk hard gaan...verschrikkelijk....en dan wordt ook de rockdichter stil...erg stil en toch schrijf ik...op me eige manier...voor alle families van de slachtoffers van'et busongeval...22 kindere in de kiem gesmoord! RIP
(zonder titel) luk paard
zovele blije gezichte moete'et zijn geweest
back to home
altijd toch'n verlange
de thuishave waar ze altijd geborge wete
mama papa broer zus oma opa zovele kere
zoveel hechte bande
'et is altijd wel'n gelukkig zijn
om thuis te kome
blije gezichte
hele verhale
spannende verhale
avontuur
zovele kere zovele verhale
zoude verteld
zovele blije gezichte
'n droom
'n echt
'n mooi
zovele jonge levens
alles goed
tot plots...
één moment
drome & verhale
blije gezichte
verlange
één moment
'n klap
en alles plots zo lelijk
zo lelijk echt
onnoemelijk echt
onbenoemelijk
geen verhale meer
geen blije gezichte
niks meer
één moment
knarsend
kriepend
zovele jonge harte
zovele mensenharte
geraakt
gekraakt
met enkel nog
trane die op zovele plekke
weerloos achterblijve
één moment
en
alles
alle leve in staal gewronge
onnoemelijk hard
© luk paard
Stuur door
Dit is niet OK