altijd met die oge van jou in me kop
asof'n mens 'n robot moet
en van dat teder zei je
dat ik je sprak
toen
maar waar ben je nu
dat'et winter wordt weet ik
maar is'r dan geen zomere meer
in jou bedoel ik met zo'n jurkje
dat je es wat anders toch
of ademt dat alleen nog verveling
zo verschillend van toen je
en dat'k echt zelf wel kijke kan
d'r is geen dag meer dezelfde
en je tijd komt heus wel
om aan de liefde opnieuw
zo hard kan'et leve gaan
en altijd harder ik nog
dus spreek me nie langer
en brand je oge uit me
we hebbe toch dat kind
(c) luk paard
Stuur door
Dit is niet OK