'n vogeltje zei je
en je wees
zo liefelijk je oge ook
nooit eerder zag ik
in die rotpoel 'n halve meter diep
van wit en zwart
’n vogeltje
in’n strijd om leve
ekster sprak je
asof'et liefde was
en ik
verweesd opeens
terwijl je toch in me vingers
asof'k me kon verwachte aan'n traan
net as die keer
ik hou van je
zo puur klonke weinig woorde ooit
toen
en je boog voorover nu
met hande in'n helpend gebaar
zou'et nog kunne
ik liet je begaan
wist hoe onze liefde nu bekoeld
maar voor'n vogeltje
je bent'n mooi mens dacht ik
toen je minzaam de vere poogde
wat moet'n vogel lijde kunne
ik zag nu toch'n traan
ik hou van je liet'k me ontvalle
en zei nog meer doe maar schat
we zulle naar huis
diezelfde avond vloog ie nog
en lachte wij
toen ie
zwart en zilver
de verenpracht
vrijheid zei je
en ik mocht liefde proeve
opnieuw
© luk paard
Stuur door
Dit is niet OK