" bespiegeling " luk paard
zo is'et opnieuw spiegele geworde
tot bij'et tandenknarse
om wat ik had geloofd
ooit
toen'k nog geen ochtend wist
de krasse zijn me tot gewoonte
ik spuug wat bloed
helder mooi
zo hang ik aan'et ritueel
en brood knalt uit de speakers
laat'n spoor van speed
en vrouwe
maar voor ied'reen ben'k vreemd
ik zie geen draadje meer
geen naald geen stuff
en lach wat krom
straks ruk ik
en nog en nog
wat later duik ik de strate in
de kraag rechtop
me oge scherp
(c) luk paard
Stuur door
Dit is niet OK