blaas'k door je hoofd
één keer twee keer
tot'et splijt
en alle leve uit je gutst
in strale van rood licht tot donker
tot alles stil
geen krimp geen schudde meer
je laatste gil versmoord
alleen nog
'n rare trek om je lippe
die aan flarde
wat wou je nog zegge dan
wat zou je nog
dat'et allemaal liefde was
nee toch die woorde nie meer
asof je nie wist
dat ze zolang reeds achterhaald
zoals die leuge elke keer
opnieuw
opnieuw
en opnieuw
en dat je zo blij was
dat ze telkens weggespoeld
door me lauwe zaad
asof'n leuge dan geen leuge
nee toch die woorde nie
van ied're keer weer al
toch nu nie
as net al je huicheldrome
in brokke rood gekleurd
en ik'n laatste maal
door jou nie meer gezien
me ziel met grote klodders
door je heen spoel
zoas je altijd
altijd
dat je me zei
(c) luk paard
Stuur door
Dit is niet OK