weet je nog hoe vaak
we praatte over jij en ik
hoe alles mooi en voor altijd
dat wij ons overal steeds mooier
hoe we glaze tafels brake
onder onze luste
en neukte tusse scherve
tot we bloede en'et liefde noemde
en dat we altijd en nooit zonder
de toekomst ware wij
we lachte ons toe
danste door de dage en de nachte
en nooit was'et genoeg
weet je nog hoe vaak
en alles asof wij de wereld
we draaide'm rond ons heen
en sprake liefde waar we kwame
zodat ied'reen kon zien
'et ware wij en niemand anders
weet je nog
maar dat niks nog'et zelfde is
nu we wonde likke
en onze ziele zijn bekrast
omdat harte pijn doen
en verder breke kunne
dat we scherve zijn nu
en geen liefde meer spreke
maar gewoon zere wonde tone
die we moete likke
asof we vreemde zijn
en dat'et vege is
om schoon te make
omdat vergete nu'et beste is
vege om weg te zijn
en elk met ze eige doekje
voor'et bloede
en niks meer nog van ons
de liefde opgedroogd
gestold
in vieze brokke
(c) luk paard
Stuur door
Dit is niet OK