tewijl jij alleen maar dacht
aan handje houde
en al de deuntjes door je heen
dat ze spele kon
ik hoorde je roepe
en dat je aan de snare wilde
omdat je opeens je hart wist ligge
terwijl je anders altijd zo koud
dat je bange man wou zijn
omdat je bange man bent
en nooit verder kwam dan
letters in woorde krulle
op geurend papier
terwijl je eigenlijk sprakeloos
altijd maar sprakeloos
nu laat zij hormone giere
'et frele meisje met de grote harp
ze speelde en jij
je kon'et roepe al
en wie zal nu de hel bedwinge
(c) luk paard
Stuur door
Dit is niet OK