moederdag
ik zal nooit moeder zijn
en wete van
dat je drage kan
van eicel en zaadcel
tot garnaaltje
en van altijd groter
tot'n minimensje
dat rolt en tolt
en armpjes zwaait
vuiste maakt en slaat
en trapt
de bolle gespanne buik
met bultjes maakt
en popt plopt plopt
ik zal nooit moeder zijn
en wete van
'n nieuw leve in de kiem
dat zwaar kan ligge bij momente
en toch met'n razendsnel hart
de krop in de keel van moeder
en gekoesterd wordt nog
voor'et echt aanschouwd kan worde
geknuffeld gekust in beschermende hande
gedrage met grote trots
ik zal nooit wete
van leve drage leve voede
met je eige bloed
en dan na al'et blijde wachte
de zwangerschap volbracht
'n schreeuw van moeder
nog'n schreeuw'n vloek
verbete lippe boze oge
'n schreeuw van nooit meer
en ga weg
tot'et moment...
'n schreew'n krijs
gehap naar lucht
nieuw leve
gegeve
'n minimensje uit vlees en bloed
aan de borste gedrukt
en altijd weer'n beetje wonder
'n mooiste moment
misschien'et mooiste ooit
ik zal nooit moeder zijn
hoezeer ik ook
'et blijft hooguit'n poging
tot medeleve en inleve
dàt intens gevoel zo diep
maar wat'k weet as man
is dat'n vrouw nooit mooier kan
nooit meer puur vrouw kan zijn
dan moeder en'n nieuw mensje bare
dat'n vrouw zo machtig mooi
in trane
en altijd moeder blijft
(c) luk paard
Stuur door
Dit is niet OK